Oscylator stochastyczny jest jednym ze wskaźników stosowanych w tradingu. Zastosowanie dwóch oscylatorów: wolniejszego (%D) i szybszego (%K), pozwala określić zmianę trendu na rynku, a tym samym wyznaczyć najbardziej dogodne momenty wejścia i wyjścia. Podstawowym sygnałem wskazującym, kiedy kupić, a kiedy sprzedać, jest przecięcie obu linii.
Sygnał kupna (K)– występuje wówczas, gdy linia wolniejszego oscylatora %D zostanie od dołu przecięta przez linię szybszego oscylatora %K.
Sygnał sprzedaży (S) – generowany jest w momencie przecięcia od góry linii wolniejszego oscylatora %D przez linię szybszego oscylatora %K.
Liczba wskazanych do zawarcia transakcji, i co się z tym wiąże – częstotliwość ich zawierania, jest zależna od przyjętej długości oscylatora. Krótszy oscylator będzie pokazywał więcej możliwych transakcji w tym samym okresie czasu, niż dłuższy. Zbyt długi zaś będzie generował mniej sygnałów i będą one występowały w większych odstępach czasowych.
Sygnał sprzedaży (S) – generowany jest w momencie przecięcia od góry linii wolniejszego oscylatora %D przez linię szybszego oscylatora %K.
Liczba wskazanych do zawarcia transakcji, i co się z tym wiąże – częstotliwość ich zawierania, jest zależna od przyjętej długości oscylatora. Krótszy oscylator będzie pokazywał więcej możliwych transakcji w tym samym okresie czasu, niż dłuższy. Zbyt długi zaś będzie generował mniej sygnałów i będą one występowały w większych odstępach czasowych.
Metoda ta nie jest oczywiście pozbawiona ograniczeń i błędnych wskazań. Wiele z wygenerowanych sygnałów jest błędna, a to w konsekwencji wpływa na utratę części zainwestowanego kapitału. Dlatego dobrze jest stosować jednocześnie dodatkowy, alternatywny wskaźnik, który potwierdzałby prawidłowość wysłanego sygnału.
